Θεωρώ ότι όλα αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας πιστοποιούν το κατάντημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Χρειάζονται δραστικές αποφάσεις για να αντιμετωπιστεί ένα πρόβλημα το οποίο εσχάτως κορυφώνεται. Απαιτείται ένα συνολικό σχέδιο αντιμετώπισης του φαινομένου και όχι αποσπασματικές πολιτικές, αλλά πολυεπίπεδες και συντονισμένες. Ετσι όπως είναι δομημένο, το αποκαλούμενο «αυτοδιοίκητο» του ποδοσφαίρου παρουσιάζει τεράστιες ελλείψεις στη διαχείρισή του, γι΄ αυτό παράγει όλα αυτά τα προβλήματα. Το αυτοδιοίκητο είναι πάρα πολύ καλό ως έννοια, η ΕΠΟ ωστόσο πρέπει να το υπερασπίζεται με ενέργειες και όχι να τρέχει πίσω από τα γεγονότα ή να αγνοεί την ύπαρξή τους. Με την αλλαγή προσώπων στην ηγεσία της ΕΠΟ είναι αλήθεια ότι δημιουργήθηκε μια προσδοκία ότι θα υπάρξουν πιο ουσιαστικές αλλαγές στο ποδόσφαιρο, τις οποίες όμως δεν είδαμε. Απλώς παρακολουθήσαμε τη συνέχιση μιας πραγματικότητας η οποία έδωσε τα σημερινά αποτελέσματα. Το θέμα της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο μας είχε απασχολήσει επανειλημμένως σε επίπεδο Κοινοβουλίου, ειδικά όταν η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθούσε μέσα από μια λανθασμένη διαδικασία να επιβάλει πολιτικούς ελέγχους στον χώρο των αθλητικών ομοσπονδιών, προκαλώντας την παρέμβαση της UΕFΑ και της ΔΟΕ. Το θέμα δεν είναι να ηγεμονεύσεις σε έναν χώρο αλλά να διαμορφώσεις τους κανόνες πάνω στους οποίους θα κινηθεί ένα ολόκληρο σύστημα και θα ισχύουν για όλους.
Οπως είναι δομημένο, το ελληνικό ποδόσφαιρο εξυπηρετεί κάποιες μεγάλες ομάδες και οι υπόλοιπες βιώνουν ένα γενικότερο αίσθημα αδικίας. Για να βελτιωθεί η εικόνα του αθλήματος επιβάλλεται να λειτουργήσει ο υγιής ανταγωνισμός. Και η επιβολή κανόνων είναι θέμα της Πολιτείας. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχει διαμορφωθεί ένα αυτοδιοίκητο το οποίο δείχνει ανήμπορο να διαχειριστεί τα αυτονόητα. Χρειάζεται να υπάρξουν νέοι κανόνες, ιδιαίτερα αυστηροί ως προς το ποιος μπορεί να έχει την ευθύνη ενός ποδοσφαιρικού σωματείου. Γιατί εκείνο που εγώ βλέπω, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι μια συνάθροιση οπαδών της νύχτας στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.